نه صدایی نه روشنا ، خانه خاموش است .

اسکایپ را فراموش کرده بودند خاموش کنند .

 

باهم حرف میزدند. تلوزیون تماشا می کردند . من به صدای پس زمینه ی خانه ی توانیر گوش میدادم .  کار می کردم . همه خانه بودند . می خندیدند و بحث می کردند .

اسکایپ قطع شد .صدا رفت . تصویرم از خانه خالی شد. نه توان دارم زنگ بزنم التماس کنم صدای خانه تان را روی من قطع نکنید ، نه تحمل خاموشی مطلق این خانه را دارم.  .

گاهی آدم نه نوای موسیقی لازم دارد نه آرامش سکوت .

گاهی آدم آمبیانس لازم دارد .

آمبیانس.

 

عنوان شعر غم انگیزیست از نازنین نظام شهیدی

Advertisements
این نوشته در در هم ارسال شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

2 پاسخ برای نه صدایی نه روشنا ، خانه خاموش است .

  1. goldeneverstand :گفت

    آخی…. خیلی قشنگ بود….. مرسی…

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s